یک عاشقانه ی .... دور

یک جور رابطه هست ، که فرنگی ها بهش میگویند : " لانگ دیستنس " ! یعنی اینکه عاشق عاشق است و معشوق هم معشوق ! هر دو هم خوب و اوکی . اما دور از هم !

نه خیانتی در کار است و نه نامهربانی و نه حتی ذره ای فکر بریدن و رها کردن . منتها از انجا که به قول روباه داستان شازده کوچولو همیشه ی خدا یک پای بساط لنگ است ، بزرگترین نقص این رابطه هم همان لانگ بودن دیستنسشان است ! همین که بوسه هایت را بر گوشی تلفن و صفحه مانیتور می نشانی ، همین که باید یاد بگیری که از صدای محبوبت بفهمی که امروز مثلا خسته است ، خوشحال است ، عصبانی ست ، کارش لنگ مانده است ، اعصابش پاره پوره است ... !

همین که شب های دلتنگی و تنهایی باید به عکس کراوات زده اش روی گوشی تلفن دل خوش کنی .

همین که گاهی توی دلت انفجار احساس است اما نمیتوانی بیانش کنی ، نمیتوانی در آغوشش بکشی ، بعد هی این وسط خطر سوء تفاهم وجود دارد . نمیشود که به اس ام اس ها یک فایل لینک کرد که مثلا این گله گذاری از سر نیاز است و این به عتاب خواستن از سر نازو کرشمه !

کم کم برای پیشگیری از تنش ها سکوت میکنی و به خودت وعده میدهی که باشد برای روزی که امد !

اینجوری ست که این رابطه یادت میدهد ، نگوئی ، نخواهی ، نشنوی ، نبینی ...

حالا حساب کن طرف تو در این رابطه چیزی نزدیکتر از دوست باشد ؛ آدمی خیلی خیلی نزدیکتر و محرم تر .

فرض کن مرد زندگیت ، زن زندگیت ...

آن وقت است که قلب آدم در هر لحظه و هر کلام و هر زنگ تلفن از خواستن و نداشتن ... هزار بار پاره پاره میشود ! ...